ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ ΘΩΜΑΣ
Τι θα άλλαζα από την Ελλάδα του 2007…
Για την ακρίβεια τι θα πετούσα…
Τις στάχτες
Τις στάχτες από τα καμένα δάση
Τις στάχτες από τα καμένα βιβλία στις πλατείες
Και οποιονδήποτε προσπαθεί να μας πετάξει στάχτες στα μάτια
Τι θα κρατούσα από την Ελλάδα του 2007;
Κάποιους ανθρώπους
Κάποιους ανθρώπους
που πιστεύουν ακόμα στην ουτοπία
Κάποιους ανθρώπους
που ενώ έχουν το θάρρος της γνώμης τους
λένε λίγα και κάνουν περισσότερα
Κάποιους ανθρώπους
που προσφέρουν ό,τι μπορούν χωρίς να ζητάνε ανταλλάγματα
Κάποιους ανθρώπους με ιστορία
που δεν επαναπαύονται στις δάφνες του παρελθόντος τους
Κάποιους νέους ανθρώπους με πρωτοβουλία
που δεν τους παρασύρουν οι στρόβιλοι της αναγνωρισιμότητας
Κάποιους ανθρώπους που έχουν ακόμα ανθρωπιά
ΘΩΜΑΣ ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΝΩΡΙΣ …
(και που δεν πρόλαβα να αποχαιρετήσω…)
Τι και αν ο κόσμος μου νοσεί ,
μια μάνα δίπλα μου πενθεί ,
η κρίση αν την πόρτα μου χτυπάει ,
και η ανεργία με κοιτάει.
Κανείς τους δεν ανησυχεί ,
και μια καλή κουβέντα δεν θα πει .
Το χέρι για βοήθεια δεν θα απλώσει
Τον πόνο που με καίει δεν θα νοιώσει.
Με βία στυγνή και απρόσωπη απάντηση θα στείλουν ,
την φωνή των νέων που αγωνιούν θα καταγγείλουν ,
την αλήθεια άλλη μια φορά θα ευνουχίσουν
και την εικόνα που αυτοί θέλουν θα πουλήσουν .
Ο ¨Λευκός θάνατος ¨ τον αδερφό μου συναντά , στην πλατεία σε μια γωνιά .
Κερνάει πόθο , εφήμερη χαρά και ξενοιασιά ,
σαν αντάλλαγμα ζητά στην ψυχή του μαχαιριά.
Γνωστοί , φίλοι , συγγενείς και κολλητοί
την ταμπέλα του κρεμούν ,
του ζητιάνου , του αλήτη , του ληστή .
Υπόληψη και ανθρωπιά του στιγματίζουν
και την πλάτη του γυρίζουν.
Γιατί να μην μπορούν να δουν , να ακούσουν , να σταθούν
στην θέα αυτών των παιδιών που αργοπεθαίνουν , να νοιαστούν ;
Πλάσματα άρρωστα , νωθρά , νωχελικά ,
κάτω από το σκυφτό βλέμμα , κρύβουν και αυτά , μάτια αγγελικά .
Γιατί θα πρέπει να σβήσει άλλη μια ζωή ;
Γιατί θα πρέπει να ανάψει άλλο ένα κερί ;
Με τον Χάρο μπορούν ακόμα να κάνουν ανακωχή ,
στο στόμα πριν τους βάλουν το φλουρί .
Η κοινωνία αδιαφορεί .
Η αστυνομία παραληρεί .
Την μάστιγα που ανθίζει , να εξαλείψει δεν θέλει , δεν μπορεί .
Σάπιο σύστημα , σαθρό , διεφθαρμένο , που το ίδιο αιμορραγεί.
Μα όλοι μια μέρα θα κριθούμε .
Τον εαυτό μας κατάματα θα δούμε .
Και τότε κανένα προσωπείο δεν θα μπορεί να κρύψει
λάθη του παρελθόντος , αμαρτία , πόνο , θλίψη .
Που μπορώ να γείρω , σε ποιον ώμο να ακουμπήσω ;
Ποια μάτια να κοιτάξω ειλικρινά , χωρίς το βλέμμα να αποσύρω , με αηδία να κάνω πίσω .
Που να στραφώ , το φως που μου ρίχνουν να μην δω , να μην τυφλωθώ .
Στου μυαλού μου τους διαδρόμους να χαθώ , τον εαυτό μου μήπως βρω , να λυτρωθώ.
ΕΛΠΙΖΩ ΔΙΟΝΥΣΗ ΝΑ ΒΡΗΚΕΣ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗΝ ΓΑΛΗΝΗ …
ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΛΑ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ
Στην Κεφαλονιά ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ νέα παιδιά πό τα ναρκωτικά . Ποιος νοιάζεται;