ΜΠΟΤΣΟΓΛΟΥ ΧΡΟΝΗΣ
Μπαίνοντας, είδα τη μάνα μου να κλαίει κι έτρεξα στην αγκαλιά της…μην κλαις μαμά, θα μεγαλώσω και θα σε φροντίζω εγώ θα σου κάνω καλά φαγητά να τρως, φασόλια, ρεβίθια, φακές, μπιζέλια, μπακαλιάρο, εννοούσα τον παστό, ήταν η εποχή του εμφύλιου, ο θείος Κώστας ο αδερφός της στην εξορία, όπου πέθανε μετά από λίγο καιρό. Τη ζωή τη βλέπουμε πάντα από τη μεριά που βρίσκεται ο καθένας μας, την ιστορία τη γράφουνε πάντα οι νικητές. Αυτές οι σκέψεις γεννήθηκαν, προσπαθώντας να σκεφτώ τι αξίζει να κρατηθεί, τι να αλλάξει.
Νομίζω, κυρίαρχη ιδεολογία του νεοέλληνα σήμερα, ένα εθνικιστικό, ανιστόρητο, νεορθόδοξο παραλήρημα. Παράλληλα βέβαια για τις αλλαγές, τις μεταρρυθμίσεις, όλοι λέμε ναι, όμως καλύτερα να μη διδάσκεται στα σχολεία μας ο Δαρβίνος.
Έτσι η ζωή συνεχίζεται ξεπερνώντας τις προσωπικές επιθυμίες μας και διασώζει ό,τι μπορεί να διασωθεί και αλλάζει ακόμα κι εμάς τους ίδιους. Γιατί όπως είπε ο Μονό, «ο κόσμος είναι αποτέλεσμα αναγκαιότητας και τύχης».
ΧΡΟΝΗΣ ΜΠΟΤΣΟΓΛΟΥ
Θα κρατούσα κάποιους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Που συνεχίζουν να αγωνίζονται κόντρα σε ανεμόμυλους.
Γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
ΟΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ.
τα θερμά μου συγχαρητήρια γι’αυτή την προσπάθεια.
Με τιμή, Μαρία Καραχρήστου, εικαστικός.