ΖΟΥΝΗ ΠΕΜΥ
Η προσωπική μας μυθολογία μπορεί να διαφέρει. Τα όρια και οι αντοχές και οι αξίες μας μπορεί να διαφέρουν. Σε κάποια όμως ακραία φυσικά, ψυχικά ή αισθητικά φαινόμενα οι ματιές μας εστιάζουν στο ίδιο σημείο. Νομίζω……
Όλοι μπορούμε να διακρίνουμε – στο παρελθόν και στο παρόν – τα λίγα πρόσωπα που παρήγαγαν φως. Τα πρόσωπα που επιλέξαμε και δεν μας ντρόπιασαν. Που έφτιαξαν έναν πίνακα, μια παράσταση, έναν νόμο ή ένα βιβλίο και πήγαν την Ελλάδα έναν πόντο μπροστά.
Για μια Ελλάδα παρούσα και διαφορετική λοιπόν, ξεχνάμε τον ναρκισσισμό των λέξεων, των μηνυμάτων και των συνθημάτων, δηλαδή πετάμε τα λόγια και κρατάμε τα έργα. Έτσι κι αλλιώς, καλά ή κακά, μιλάνε από μόνα τους. Πετάμε το «περί αυτού» και κρατάμε το «διά ταύτα».
A!! Κρατάμε την ευθύνη και τη συνέπεια, στοιχειώδεις έννοιες που κατάντησαν «εξωτικές» γι’ αυτό…… μόλις τελείωσαν τα 60΄΄
Πέμυ Ζούνη