ΦΑΣΟΥΛΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ
Ευχαριστώ πάρα πολύ, για την πρόσκληση. Θα ήθελα να μιλήσω για δύο πράγματα που με κρατάνε και γι αυτό τα κρατάω. Το φως και τη γλώσσα. Νομίζω ότι είναι ό,τι σημαντικότερο μας παρέδωσε αυτός ο τόπος και το μοναδικό που μας ενώνει, με το παρελθόν γιατί γραμμή αίματος δεν νομίζω ότι υπάρχει, να μας ενώσει με όλο αυτό που λέμε Ελλάδα. Είμαι από τη γενιά που πιστέψαμε ότι το τοπίο δεν είναι αισθητική αλλά είναι η προέκταση ενός ψυχισμού των Ελλήνων. Αυτό το τοπίο που αναδεικνύει το φως το είδαμε φέτος να καταστρέφεται για μια ακόμα φορά, δεν καταστρέφεται όμως από την πυρκαγιά της Πάρνηθας μόνο, καταστρέφεται και από μια καινούργια άποψη των νεοελλήνων να χτίζουν σπίτια και να κατατρώνε το περιβάλλον με τα κτίσματά τους. Αυτό με τρομάζει πάρα πολύ. Επειδή όμως πιστεύω ότι είναι η προέκταση ενός ψυχισμού το τοπίο, και δεύτερον, τη γλώσσα δεν τη φοβάμαι. Πολλές φορές την έχουμε δει να στραπατσάρεται με άλλες γλώσσες, να αναμειγνύεται και αντί να στερεύει, να πλουταίνει και να γίνεται ακόμα πιο πλούσια, πιο λαγαρή πιο εύστροφη γιατί κι αυτή εκφράζει έναν εσωτερικότερο για να μην πούμε τον εσωτερικό ψυχισμό. Αυτά τα δύο πράγματα λοιπόν κρατάω: τη γλώσσα και το φως.
Ένα πράγμα που με ενοχλεί πάρα πολύ είναι μια επιπολαιότητα που διακρίνει τον Έλληνα, εμάς δηλαδή, αν και συνέχεια σκέφτομαι κάτι που είπε ο Νίτσε, ότι οι Έλληνες από την πολύ επιπολαιότητα, απέκτησαν τρομερό βάθος, οπότε δεν ξέρω αν και αυτό θα έπρεπε να αλλάξει. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν και θέλω να τελειώσω με αυτό ότι παρόλα αυτά, οι Έλληνες είναι οι μόνοι στον κόσμο που έκαναν οίστρο της ζωής, το φόβο του θανάτου. Δεν νομίζω ότι θα πεθάνουμε.
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ