ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
Βλέπω τα πρόσωπα των φίλων μου όταν γυρίζουν από το εξωτερικό. Είναι πιο όμορφα! Σε λίγες μέρες θαμπώνουν. Σε περισσότερες σκοτεινιάζουν. Τι είναι αυτό που αφυδατώνει το χαμόγελο τους τόσο γρήγορα;
Οι πιο πολλοί από αυτούς ξεχύνονται έξω για να χορτάσουν τέχνη και μουσική. Φυσικά πίσω από τις παραστάσεις και τις συναυλίες κρύβεται η επιθυμία τους να επικοινωνήσουν με ανθρώπους που και γι’αυτούς οι τέχνες παίζουν κάποιο ρόλο στη ζωή τους.
Άσχετα από τον κοινωνικοπολιτικό περίγυρο, άσχετα αν ζούμε τις μέρες των αποτυχημένων ιδανικών, άσχετα αν η αισθητική των ημερών μας είναι δυσλειτουργική, η δημιουργία παραμένει ακόμα σαγηνευτική για πολύ κόσμο. Μ’ αυτούς νοερά συνδέομαι όταν προσπαθώ να δημιουργήσω, σ’ αυτούς φανερά εκτίθεμαι όταν ακούν τη μουσική μου.
Παρ΄όλα αυτά τα σκοτεινά πρόσωπα κάτι μαρτυρούν, Κάτι δεν πάει καλά, Κάτι στον τόπο μας αλλάζει!
Ήμουν 18 χρονών όταν έζησα τις ένδοξες μέρες του Τρίτου Προγράμματος επί Μάνου Χατζιδάκι. Κοινωνία πολιτισμένων ανθρώπων, ευαίσθητων, εύθραυστών ακροατών που η τέχνη της εποχής εκείνης τους έκανε πιο δυνατούς.
Τι έγινε και όλο αυτό μετατράπηκε σε πολιτιστική βιομηχανία; Τι έφταιξε και σε λιγότερο από 30 χρόνια η κουλτούρα μας διολίσθησε στον λαϊκισμό; Πώς αφήσαμε τους μεταπράτες, τους ενδιάμεσους, τους ανθρώπους που δεν παράγουν τίποτα δικό τους και που πουλάνε αέρα να ελέγχουν τις τύχες μας; Πώς αφήσαμε τους νεόπλουτους να κατακτήσουν το πιο αυθεντικό μας κομμάτι;
Η απαξίωση τουλάχιστον της λόγιας μουσικής, στον τόπο μας άρχισε με την μεταπολίτευση. Ζήσαμε μια εξωστρεφή γιορτή που ελπίζω ότι τελείωσε με την Λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Τώρα θα λογαριαστούμε με τα 30 αυτά χρόνια. Και ίσως τώρα το ζητούμενο είναι να έρθουμε σε επαφή και με άλλους συγκροτημένους κόσμους, που δεν ακολουθούν κατ’ ανάγκη τα τετριμμένα.
Κυρία Μπακογιάννη σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να εκθέσω, σε μια μικρή φόρμα σύντομης διάρκειας, κάποιες σκέψεις μου.
Σας ευχαριστώ
Γιώργος Κουμεντάκης
Κύριε Κουμεντάκη, επιτρέψτε μου 2 ερωτήσεις για την 6η παράγραφό σας:
1. Για τα πράγματα για τα οποία αναρωτιέστε, ποια εξήγηση δίνετε;
2. Ρωτήσατε την κα Μπακογιάννη και εκείνη σας…απάντησε;
Αγαπητέ κύριε Κουμεντάκη,
Προ καιρού διάβασα ένα άρθρο που υπέγραφε κάποιος ακαδημαϊκός. Εγραφε ότι ο ελληνικός λαός είναι ο πιο φοβισμένος λαός της Ευρώπης. Εσείς συμφωνείται με αυτό ; και αν ναι που το αποδίδεται ;;;
Πιστεύεται ότι αν δεν νιώθαμε τόσο εχθρικό το κράτος απέναντί μας….αλλά αντιθέτως πιο υποστηρικτικό, όχι αδιάφορο αλλά στραμμένο στις πραγματικές μας ανάγκες θα νιώθαμε πιο ασφάλεια και θα “χαλαρώναμε” περισσότερο όπως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ;
Η Ελλάδα του 2007 δεν είναι διαφορετική από την Ελλάδα προηγούμενων αιώνων.
Κ
Η Ελλάδα του 2007 δεν είναι διαφορετική από την Ελλάδα προηγούμενων αιώνων.
Κι αν υπάρχει τρόπος κάτι να αλλάξω στο τόπο είναι να αλλάξω τον εαυτό μου.
Αν όλοι το κάναμε με βαθιά αυτογνωσία- πράγμα που απαιτεί πραγματικά βαθιά και ειλικρινή δουλειά με τον εαυτό μας - τότε ο ανθρώπινος χάρτης θα άλλαζε εντελώς.
Ποιες θα ήταν οι δυναμικές που θα αναπτύσσονταν, κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.
Επειδή λοιπόν η ερώτηση είναι “υποθετική”, δεν δίνει τη δυνατότητα να απαντήσει κανείς με ρεαλιστικό αποτέλεσμα.
Τα όνειρα και οι ελπίδες των νέων ανθρώπων είναι μόνον αυτά που θα διαμορφώσουν την πορεία του χάρτη της Ελληνικής Κοινωνίας.
Αυτό που δυστυχώς διαπίστωσα μετά από τις πυρκαγιές που έκαψαν την Ελλάδα ολόκληρη φέτος το καλοκαίρι, είναι ότι η κοινωνία μας είναι ‘αδύναμη’. Κατ’ επέκταση και οι πολιτικοί μας αφού είναι κυήματα αυτής της κοινωνίας.
Δεν είναι δυνατόν να περιμένω από τέτοιους πολιτικούς που τους λείπει παντελώς η “φωτισμένη” πλευρά στον ίδιο τους τον χαρακτήρα, να δώσουν νέα πνοή στο τόπο, να εμψυχώσουν με νέες ελπίδες τον ελληνικό λαό, να ανασυστήσουν τον κοινωνικό χάρτη του τόπου και να δώσουν ένα σύγχρονο στίγμα ευρωστίας.
Αν άλλαζα κάτι, θα ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός.
Μακάρι όλοι να προτρέπονταν να το κάνουν.
Μακάρι!