ΜΑΡΚΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
….Με τον πολιτισμό. Ο πολιτισμός είναι ένα κύριο πιάτο που συνήθως οι πολιτικοί και πολλοί από αυτούς, οι οποίοι το χρηματοδοτούν, τον αντιλαμβάνονται ως επιδόρπιο. Αυτό έχει μια πολύ επικίνδυνη, ας την πούμε έτσι συνέπεια, γιατί το επιδόρπιο πολλές φορές δεν το τρώμε, το αφήνουμε μισό, το αφήνουμε αφάγωτο και πολλές φορές λέμε, «αχ ένα καφεδάκι, δεν θέλω επιδόρπιο ευχαριστώ πάρα πολύ». Το ζήτημα λοιπόν, εάν θα πρέπει να πιάσουμε, να αφήσουμε, τι να αφήσουμε, είναι να ξεκαθαρίσουμε εάν αυτό τον πολιτισμό, τον αντιλαμβανόμαστε ως κύριο πιάτο ή ως επιδόρπιο. Στο επιδόρπιο χωράνε πολύ λίγα, στο κύριο πιάτο χωράνε πολύ περισσότερα. Όσο εξακολουθούμε να αντιλαμβανόμαστε τον πολιτισμό, ως επιδόρπιο δεν θα έχουμε μόνο ένα κενό πολιτισμού, θα έχουμε κι ένα κενό ηθικολογίας θα έχουμε κι ένα κενό πολιτικής. Εκείνο το οποίο θα ευχόμουν εγώ είναι να αντιληφθούμε τον πολιτισμό ως κύριο πιάτο και να αγωνιστούμε για να τον βάλουμε σε περίοπτη θέση σε ένα τραπέζι όπου κάθονται άλλα 27 έθνη, αλλά σε περίοπτη θέση και θα καταπολεμούσα, θα άφηνα απέξω οποιαδήποτε στενοκεφαλιά, οποιαδήποτε περιχαράκωση τοπικισμού, που αυτόν τον πολιτισμό, τον περιορίζει, τον μάχεται και τελικά τον συρρικνώνει σε επιδόρπιο και πολλές φορές, σε ένα πολύ μικρό πιατάκι.
Ευχαριστώ πάρα πολύ.
ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ