Θα απελευθέρωνα τους Έλληνες του 2007 από το δέος που νιώθουν απέναντι στο ένδοξο παρελθόν τους, από το σύμπλεγμα ανωτερότητας – κατωτερότητας προς τις ξένες χώρες και τους ξένους λαούς, απ’ το αιώνιο παράπονο, από την αίσθηση ότι κάποιοι διαρκώς συνωμοτούν εναντίον μας, μας αδικούν, μας κλέβουνε τα όσια και τα ιερά.

Θα κρατούσα και θα διαφύλασσα ως κόρην οφθαλμού τα σημερινά κορίτσια που θα κάψουν περισσότερες καρδιές από τη Μελίνα Μερκούρη, τα σημερινά αγόρια που θα γράψουν ποιήματα σημαντικότερα από του Οδυσσέα Ελύτη και μουσικές ωραιότερες από του Μάνου Χατζιδάκι, τα παιδιά που σπουδάζουν και πειραματίζονται για να γλιτώσουν πιο πολλές ζωές κι από τον Γεώργιο, ακόμα, Παπανικολάου.

Σε πείσμα της τηλεοπτικής δικτατορίας και των αγκυλωμένων ηγεσιών, ένας καινούργιος κόσμος θάλλει γύρω μας – παίζει, ερωτεύεται, αυθαδιάζει, δημιουργεί. Ένας κόσμος πολύχρωμος κι απροκατάληπτος, που έχει τη δύναμη και θα μας καταπλήξει. Όπως μας κατέπληξαν προχθές, την Κυριακή, οι χιλιάδες πολίτες που συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα και υπερασπίστηκαν ακαθοδήγητοι όχι αφηρημένες ιδέες και φθαρμένα σύμβολα αλλά ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει και αναπνέει γύρω μας: το δάσος. Με τα δέντρα. Και τα ζώα του.-

Χρήστος Χωμενίδης

Ευχαριστώ πάρα πολύ, για την πρόσκληση. Θα ήθελα να μιλήσω για δύο πράγματα που με κρατάνε και γι αυτό τα κρατάω. Το φως και τη γλώσσα. Νομίζω ότι είναι ό,τι σημαντικότερο μας παρέδωσε αυτός ο τόπος και το μοναδικό που μας ενώνει, με το παρελθόν γιατί γραμμή αίματος δεν νομίζω ότι υπάρχει, να μας ενώσει με όλο αυτό που λέμε Ελλάδα. Είμαι από τη γενιά που πιστέψαμε ότι το τοπίο δεν είναι αισθητική αλλά είναι η προέκταση ενός ψυχισμού των Ελλήνων. Αυτό το τοπίο που αναδεικνύει το φως το είδαμε φέτος να καταστρέφεται για μια ακόμα φορά, δεν καταστρέφεται όμως από την πυρκαγιά της Πάρνηθας μόνο, καταστρέφεται και από μια καινούργια άποψη των νεοελλήνων να χτίζουν σπίτια και να κατατρώνε το περιβάλλον με τα κτίσματά τους. Αυτό με τρομάζει πάρα πολύ. Επειδή όμως πιστεύω ότι είναι η προέκταση ενός ψυχισμού το τοπίο, και δεύτερον, τη γλώσσα δεν τη φοβάμαι. Πολλές φορές την έχουμε δει να στραπατσάρεται με άλλες γλώσσες, να αναμειγνύεται και αντί να στερεύει, να πλουταίνει και να γίνεται ακόμα πιο πλούσια, πιο λαγαρή πιο εύστροφη γιατί κι αυτή εκφράζει έναν εσωτερικότερο για να μην πούμε τον εσωτερικό ψυχισμό. Αυτά τα δύο πράγματα λοιπόν κρατάω: τη γλώσσα και το φως.
Ένα πράγμα που με ενοχλεί πάρα πολύ είναι μια επιπολαιότητα που διακρίνει τον Έλληνα, εμάς δηλαδή, αν και συνέχεια σκέφτομαι κάτι που είπε ο Νίτσε, ότι οι Έλληνες από την πολύ επιπολαιότητα, απέκτησαν τρομερό βάθος, οπότε δεν ξέρω αν και αυτό θα έπρεπε να αλλάξει. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν και θέλω να τελειώσω με αυτό ότι παρόλα αυτά, οι Έλληνες είναι οι μόνοι στον κόσμο που έκαναν οίστρο της ζωής, το φόβο του θανάτου. Δεν νομίζω ότι θα πεθάνουμε.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ

Θα μιλήσω για μια φοιτήτριά μου στο Πανεπιστήμιο, για τη Μαρία. Δεν περπατάει, με πατερίτσες και με χίλια ζόρια έρχεται στο μάθημα. Είναι ανάπηρη. Ένας απαισιόδοξος ή αν θέλετε ένας ρεαλιστής άνθρωπος θα παροτρυνότανε και ξέρουμε όλοι, μπορούμε να φανταστούμε, για ποιο λόγο θα το έκανε, θα παροτρυνόταν να παρομοιάσει την Ελλάδα με έναν ανάπηρο οργανισμό που αγκομαχά να υπάρξει και γύρω – τριγύρω να ορθώνονται όλα αυτά τα χιλιάδες εμπόδια. Για αυτή τη σημερινή μας όμως συνάντηση, εγώ επέτρεψα στον εαυτό μου να κάνει, να φανταστεί μια άλλη εικόνα. Είδα λοιπόν τη Μαρία αρτιμελή, σε μια ανθισμένη, καταπράσινη, με όλα τα ζώα μέσα, που έλεγε ο κύριος Χωμενίδης, Πάρνηθα. Την φαντάστηκα λοιπόν, την είδα ολοζώντανη, αυτή τη Μαρία, να τρέχει εκεί μέσα σε μια Πάρνηθα, όπως τη γνωρίζαμε, όπως δεν υπάρχει πια.
Θα μου πείτε μα τι λες τώρα, τι ουτοπικά, αφελή, παιδικά ονείρατα είναι αυτά; Όμως θα έχετε κάνει ένα λάθος, γιατί υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που θα ήθελα να σας πω, να σας αποκαλύψω, που κάνει όλη τη διαφορά.
Η Μαρία σαν άτομο με ειδικές ανάγκες είχε τη δυνατότητα να μπει στο Πανεπιστήμιο με ποσόστωση, δηλαδή να μπει χωρίς εξετάσεις. Πράγμα το οποίο αρνήθηκε. Είπε δε θέλω-θέλω να δώσω εξετάσεις, δεν θέλω ειδική μεταχείριση, έδωσε εξετάσεις και πέρασε πρώτη στο Τμήμα Ψυχολογίας και εξακολουθεί τρία χρόνια μετά να είναι πρώτη φοιτήτρια. Λοιπόν, τι έκανε. Δεν την πούλησε αυτή τη στάση.
Δεν ζήτησε αξιοποίηση, δεν ζήτησε ανταλλάγματα, ξέρετε το έκανε έτσι με μία γενναιόδωρη, αφιλόκερδη φυσικότητα. Για την Ελλάδα λοιπόν, αφήνω πίσω μου την ανημποριά, τη μεμψιμοιρία, αυτό το συνεχές παράπονο και κρατώ αυτή την υπέρβαση, αυτή τη δυνατότητα υπέρβασης, που είναι μια υπόσχεση ζωής και που είναι τελικά και η μόνη απάντηση ενάντια στο θάνατο. Και θα είχα εδώ την επιθυμία να κάνω μια ικεσία στους ιθύνοντες. Αυτή τη δυνατότητα υπέρβασης, που είναι βέβαιο ότι έχει ο καθένας μας, να μη την υπονομεύσουμε. Να βρούμε τρόπους να μη την υπονομεύσουμε, να μη την πετάξουμε στα σκουπίδια να μη την πετάξουμε στα σκυλιά.
Ευχαριστώ πολύ.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΥ

Εγώ θα σας πω απλά πράγματα πολύ απλά και νομίζω ότι τα απλά είναι και πολύ σημαντικά, τι θα κρατούσα. Την πολύτιμη και ύψίστη ηθική αξία της ψυχικής γενναιοδωρίας, της φιλίας της αγάπης της δόμησης της ευγένειας, την καλημέρα του γείτονα, προς τον γείτονα, το δεν πειράζει, να έχουμε υγεία, τη φράση τούτη του ταξιτζή που με κατανόηση σού απευθύνει όταν εσύ βρίσκεσαι άβολα δίχως πορτοφόλι γιατί το ξέχασες και δεν έχεις να πληρώσεις. Αυτό μου έχει συμβεί 2 φορές. Κι όταν κατόπιν πιέσεων ενδίδει να δεχτεί να του στείλεις τα οφειλώμενα και κάτι τι ακόμα για ένα μπουκάλι κρασί κι αυτός με τη σειρά του σε ευχαριστεί από τηλεφώνου. Κι όταν δίχως να το περιμένεις ο άγνωστος γίνεται συμπαραστάτης φίλος σε μιαν ανάγκη σου τούτα τι είναι; Πολύτιμα μαργαριτάρια ανθρωπιάς.
Τι θα άλλαζα…αν μπορούσα να ξεριζώσω το «δεν βαριέσαι, εγώ θα αναμορφώσω και θα φτιάξω την Ελλάδα;» Η παθητική τούτη στάση η αντίληψη απαισιοδοξίας πρέπει να ανατραπεί. Ενθαρρυντικό φως περιπτώσεων ενεργούς συμμετοχής στα δέοντα ζητήματα του τόπου μας υπάρχει. Υπάρχει στην ιστορία μας.
Τελευταίο δείγμα η συμμετοχή συνόλου στο πένθιμο εθνικό συμβάν της καταστροφής της Πάρνηθας. Κάθε ένας από εμάς κι όλοι μαζί σύνολο, μπορούμε να ανατρέψουμε ό,τι αρνητικό μας καταδυναστεύει.
Ευχαριστώ που με ακούσατε.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΕΤΣΗΣ

Τι θα κρατούσα, τι θα άλλαζα…

Η πρώτη επιπόλαια σκέψη μου ήταν ότι θέλω να αλλάξω τα πάντα. Είμαι άλλωστε 23 ετών. Είναι φυσιολογικό να αναπτύσσω τέτοια συναισθήματα. Από την ακαλαισθησία της τηλεόρασης και την αδιαφορία των πολιτών, μέχρι την αστοχία των πολιτικών και την έλλειψη πρωτοβουλίας των περισσότερων δημοσιογράφων, θα ηθελα να πετάξω τα πάντα στα σκουπίδια, και να ξαναρχίσουμε από την αρχή.
Κάτι τέτοιο θα ήταν όμως επίπονο, θα έφερνε αντιδράσεις, θα ήταν μάλλον αναποτελεσματικό και σίγουρα αντιδημοκρατικό.

Αντί αυτού λοιπόν, πιστεύω τελικά, πως είναι καλύτερο να κρατήσουμε τα πάντα ως έχουν και να δώσουμε τα εφόδια στις νέες γενιές ώστε να αποβάλλουν από μόνες τους ό,τι βρίσκουν περιττό, άρρωστο ή ανάρμοστο.

Άρα η κατεύθυνσή μου είναι καθαρά προς την Παιδεία. Θεωρώ ότι μια ριζική αλλαγή στην Παιδεία, με προσανατολισμό στην κριτική σκέψη, την οικολογία, τις τέχνες, την τεχνολογία, την αυτογνωσία, την ιστορία, την εξοικείωση και τον σεβασμό στους υπόλοιπους πολιτισμούς και την κοινωνική συνείδηση, είναι ο μόνος δρόμος αν θέλουμε άλματα και όχι δειλά βήματα.

Εκεί πρέπει να στραφεί η μεγαλύτερη προσοχή μας. Στην Ελλάδα του 2017, όχι στην Ελλάδα του 2008.

Θα είναι κρίμα να ξανακάνουμε το ίδιο συμπόσιο σε δέκα χρόνια και να λέμε τα ίδια πράγματα.

ΖΑΚ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

website: www.zakstefanou.ws

Σήμερα, έγινε της μόδας να είσαι ανθέλληνας. Να περιφρονείς ό,τι συγκροτεί ακόμα το βίωμα της πατρίδας: Γλώσσα, θρησκεία, ιστορία, σύμβολα. Ίσως γιατί έτσι εισέρχεσαι αυτομάτως στο Πάνθεον των προοδευτικών διανοουμένων, δηλαδή στο σύγχρονο πνευματικό κατεστημένο. Όμως η πρόσφατη, συντονισμένη, όσο και λυσσαλέα προσπάθεια αποδόμησης της εθνικής μας συνείδησης, αυτός ο επαίσχυντος δοσιλογισμός, που υποδύεται τον προοδευτισμό, έγινε ο καθημερινός μας εφιάλτης. Σύμμαχοι λοιπόν της κερδοσκοπούσας υπερεθνικής ολιγαρχίας, δεσπόζουν σ’όλους τους μηχανισμούς που διαμορφώνουν συνειδήσεις: Σχολεία, Πανεπιστήμια, Μέσα Ενημέρωσης. Συγγράφουν δε κατ’ εντολήν – με χρήματα από ξένα κέντρα –ανθελληνικά εκπαιδευτικά βιβλία, υπονομεύοντας την ελληνική ιστορία. Ιστορία απ’ την οποία ο λαός, εξακολουθεί να αντλεί υπερηφάνεια και παρηγοριά, στις συνεχείς ταπεινώσεις και τις ιταμές προκλήσεις εχθρών και φίλων, Τούρκων καιν Αμερικανών.
Οι νεοοθωμανοί αυτοί γενίτσαροι της Νέας Τάξης – που επιπροσθέτως μας τρομοκρατούν ιδεολογικά – τα βάλανε και με τους πατέρες τους, Ρίτσο, Σβορώνο, Θεοδωράκη, ενώ ο Σεφέρης – απόμακρος – μόλις ακούγεται.
«Βοηθήστε μας»
Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη.

Σωτήρης Σόρογκας

Θα ομιλήσω βιωματικά.

Επί 7 ολόκληρα χρόνια προσπαθούσα να υλοποιήσω ένα όνειρο, την δημιουργία μιας διεθνούς και πολυδάπανης κινηματογραφικής ταινίας του Ελληνικού αισθήματος, η οποία ευτύχησε να πραγματοποιηθεί το 2007.

Το Εγώ επιθυμούσε, αλλά για ένα έργο μεγάλο διαστάσεων έπρεπε να ενεργοποιηθεί το ΕΜΕΙΣ. Το Εμείς των Ελλήνων.

Το επιθυμητό όνειρο βαίνει προς την ολοκλήρωσή του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Πολλοί Έλληνες μετακινήθηκαν από το εγώ τους και ενήργησαν ως εμείς, ενεργοποιήθηκαν φορείς και κυρίως το Εμείς της Ελληνικής κυβέρνησης.

Πιστοποιείται άλλη μια φορά πως όταν εμείς οι Έλληνες ήμαστε ενωμένοι, ήμαστε ικανοί για τα πάντα, και ακόμα αποτελεσματικότεροι να αναδείξουμε το οικουμενικό μας πρόσωπο.

Ο Ελληνικός Κωνσταντίνος Καβάφης μας έχει αφήσει ως κληρονομία τους στίχους:

Εμείς οι Έλληνες…
και την Ελληνικήν λαλιάν
ως την Βακτριανήν την πήγαμε ως τους Ινδούς.
Εμείς Έλληνικός καινούριος κόσμος , Μέγας.!

Το μέλλον της Ελλάδος είναι το ανεξίτηλο: ΕΜΕΙΣ!!

Γιάννης Σμαραγδής

Καλησπέρα και ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση σε αυτή την τόσο σημαντική συνάντηση.
Είναι μια υπέροχη πρωτοβουλία η οποία ελπίζω να έχει θετικό αποτέλεσμα.
Είμαστε λαός με τεράστιες ευαισθησίες απέναντι σε πολλά κοινωνικά θέματα. Βοηθούμε τους γείτονες σεισμοπαθείς, βοηθούμε τους μακρινούς μας πληγέντες από το τσουνάμι και γενικά όπου μας έχει ζητηθεί βοήθεια την παρέχουμε απλόχερα - με έναν τρόπο συγκινητικό, βαθύ και αληθινό.
Για την δικιά μας πατρίδα τι κάνουμε;
Καλημέρα θλίψη….
Είμαστε κατεξοχήν χώρα που βασίζεται στον τουρισμό, - ήλιο και θάλασσα προσφέρουμε – τα μνημεία των προγόνων μας επιδεικνύουμε, τον αιώνιο πολιτισμό τους εκπέμπουμε.
Είμαστε κρίκοι αυτής της υπέροχης ιστορίας.
Και τι κάνουμε;;;
Πώς εξασφαλίζουμε ένα καλύτερο αύριο;
Στη σύγχρονη Ελλάδα η περιβαντολογική συνείδηση έχει τεράστια σημασία. Έχουμε όλοι την υποχρέωση να τη διαδώσουμε, να την υποστηρίξουμε, έχουμε δικαίωμα να ζούμε σε ένα καλύτερο περιβάλλον και κανείς δεν μπορεί να μας το στερήσει αυτό.
Ας εφαρμοστούν επιτέλους οι νόμοι για τα δάση, τις καταπατήσεις, την ρύπανση των θαλασσών.
Ας γίνουν πιο σκληροί και αμείλικτοι.
Δώστε το σύνθημα. Σε μία μόνο μέρα μπορούμε να ξαναδώσουμε ζωή.
Κάντε ένα κάλεσμα για να κάνουμε ωραιότερη την Ελλάδα.
Ναι; Η κλίση μας προωθείται; Εγώ θα περιμένω και θα αγρυπνώ…
Ευχαριστώ πολύ.

Άλκηστις Πρωτοψάλτη

website: www.alkistisprotopsalti.com

Το 2007, είχα την τύχη να είμαι συνδιοργανωτής (ΕΚΚ) ενός πολύ σημαντικού φεστιβάλ ντοκιμαντέρ με θέμα την αναπηρία. Εκεί, γνώρισα δύο γυναίκες την Αιμέε και την Άλισον αλλά και από τις ταινίες που είδαμε έναν κόσμο που με συγκλόνισε. Η Αιμέε Μαλινς και η Άλισον Λαπερ γεννήθηκαν η πρώτη χωρίς πόδια και η δεύτερη χωρίς χέρια και πόδια. Η δύναμη όμως της θέλησης τις έκανε να γίνουν αστέρια. Η πρώτη σαν αθλήτρια παραολυμπιακών , διάσημο μοντέλο και ηθοποιός και η δεύτερη σαν φωτογράφος και ζωγράφος που δεν δίστασε να φέρει στον κόσμο ένα αγγελούδι.
Έγιναν παράδειγμα στην κοινωνία μας και μαθαίνουν στον κόσμο έννοιες όπως αποφασιστικότητα, θέληση, ψυχή. Αυτό λοιπόν το φεστιβάλ και τους ανθρώπους αυτούς που μπορεί να μην πάτησαν στη γη, αλλά πέταξαν και έφτασαν στα αστέρια κρατάω και αφήνω εκείνους που η μικροψυχία τούς κάνει να σέρνονται στη μιζέρια, να κρίνουν μόνο και πάντα αυτοί που στα αλήθεια είναι ανήμποροι.

Γιώργος Παπαλιός

website: www.gfc.gr

Ναι στον υπάρχοντα μέσα μας ακέραιο, δωρικό, έξυπνο και οραματικό Έλληνα.
Στην αγαθή ψυχή, το χιούμορ και τη θυμοσοφία του απλού λαού μας.
Στην ζωντανή παράδοση
Όχι στο νεοελληνικό “ψώνιο” αφ’ ενός και σε όσους κόλακες – εκμεταλλευτές το υποθάλπουν, αφ’ εταίρου.
Όχι στον υφέρποντα ελληνοπρεπέστατο νεο-ρατσισμό.
Όχι στα “ψώνια” της επωνυμίας.
Ναι στους δοξασμένους με έργο.
Όχι στον επιδεικτικό “πάω από τις δυνάμεις μας” τρόπο ζωής
στην αρπαχτή, τα σικέ, τους ευκαιριατζήδες.
Όχι στο αργόμισθο βόλεμα

Όχι στα παράγωγα ενός ανάλγητου, ανήθικου και πονηρού κράτους. Δηλαδή στις “γάτες”, τους ατομικιστές, τους αυτόκλητους μπάτσους της ζωής των άλλων, τον ιδιωτικό και δημόσιο καταδότη, τον ενεργητικό και τον παθητικό συκοφάντη.

Όχι στην δόξα μόνο του πρώτου νικητή. Όχι στη λοιδορία του δευτεραθλητή. Μετατρέπουμε τους ήρωες δευτεραθλητές σε προδότες και τον ένα νικητή σε τύραννο.

Ναι στην επανεμφάνιση των μεγάλων ευεργετών.

Όχι στα χαμηλά ποιοτικά χαρακτηριστικά των περισσότερων προσώπων του πολιτικού και δημόσιου βίου.
Όχι στη δημαγωγική χρήσης του όρου “δημοκρατία”.
Όχι στο show-business της πολιτικής.
Όχι σε γκάλοπς, ακροαματικότητες, πίνακες πωλήσεων. Ενώ έχουν την δημοκρατία σαν επιχείρημα, παράγουν πλειοψηφικό συντηρητισμό και πρακτικές δικτατορίας.
Διψούμε για νεοτερικότητα.
Όχι στον νεανικό γεροντισμό.
Όχι άλλο προς τα κάτω οι εξισώσεις.
Ναι στα εξαιρετικά μυαλά.

Δώστε πολλά και απαιτείστε πολλά από την Παιδεία.
Επαναφέρατε την ετυμολογική ελληνική ορθογραφία, που είναι η ίδια η ιστορία και η ποιητική της Ελλάδας.

Περιορίστε αυστηρά την ανεξέλεγκτη δράση συμφερόντων (ιδιωτικά ΜΜΕ, εκδότες και εταιρίες δίσκων) που δυσφημίζουν εθνικής σημασίας πνευματικά προϊόντα. Την τέχνη, το βιβλίο, τις επιστήμες.

Καταλύσατε τις εξουσιαστικές παρεούλες που με πολιτική υποστήριξη ποδηγετούν όλους τους χώρους.
Θα υπεστήριζα με πάθος την όποια πρώτη ελεύθερη ελληνική κυβέρνηση, δηλ. την απαλλαγμένη από τα πάσης φύσεως υποζύγια της οικονομικής ζωής. Για να γυρίσει η δημοκρατία στα χέρια μας.

Χρειαζόμαστε ένα Εθνικό όραμα αντάξιό μας.
Η εθνική ιδεολογία του μέλλοντος ίσως είναι “η Ελλάδα παραγωγός ευρωπαϊκού πολιτισμού”. Ως ο κοινός ευρωπαϊκός πολιτιστικός παρονομαστής του παρελθόντος, η πολιτιστική Ελλάδα αναγκαστικά και ως εκ τούτου δύναται να γίνει και η αυθεντικότερη ενιαία έκφανσή του στο μέλλον. Έκφανση αναγκαία για την Ενωμένη Ευρώπη.
Να λοιπόν μια Μεγάλη Ιδέα που μας ταιριάζει. Η εθνική στροφή στον ελληνο-ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Στον Έλληνα δεν ταιριάζουν τα χαμηλά. Η πεζότητα τον μιζεριάζει, ομφαλοσκοπεί και αυτοκαταστρέφεται. Ναι στην Ελλάδα του μεγάλου ηθικού αναστήματος, του κοσμοπολιτισμού, του πολιτιστικού ονείρου και του πνευματικού οράματος.
Ναι στην “Ελλάδα του απάνου κόσμου”.
Και ναι στους μεγάλους ηγέτες που μπορούν να τα εμφυσήσουν και να τα υπηρετήσουν.

Δημήτρης Παπαδημητρίου